Het is misschien wel de meest gestelde vraag de afgelopen periode. Dichtbij, wanneer vier ik nu die trouwdag of die verjaardag ? Hoe moet dat nu verder….met…. met….  Als je alle verhalen hoort uit de verpleeghuizen, van vrienden of familie dan weet je het even niet meer. Of de frontberichten op TV, je kunt je bijna niet voorstellen dat dat hier, bij de buren of om de hoek is. En dat inmiddels al meer dan een half jaar. Het lijkt wel te wennen…maar hier wil je niet aan wennen. Hier mogen we niet aan wennen. Want dit is niet de warme, zorgzame samenleving waar we toch – met al zijn hindernissen en missers – naar streven.

Deze periode is zwaar voor velen. Maar ook bijvoorbeeld voor alle ondernemers in de gastvrijheidssector. Ondernemers die gehoopt hadden op een beetje lucht, op uitzicht, op iets om naartoe te leven. Wanneer komt dat dan ? Het eerlijke antwoord is, we weten het gewoon niet. We gaan wel weer een beetje bewegen, maar met de handrem er op. We wachten steeds maar weer 3 of 4 weken, totdat Mark het verlossende woord spreekt. En dat woord is op dit moment niet zo verlossend. Het evenementenseizoen is verkeken en voor horeca en de gastvrijheidssector in het algemeen nog niet veel perspectief. Met het besef dat dat niet anders kan. En met het besef dat we met 10% zekerheid 100% beslissingen moeten nemen. Ja, de meeste ondernemers zijn hard geraakt. Maar tegelijkertijd konden ze afgelopen zomer merken dat (ook) Flevoland weer opnieuw ontdekt was. Het was op de meeste plaatsen goed druk geweest en er was de hoop van een verlengd naseizoen. En toen: baf; opnieuw op slot. ..

Die dreun is veel harder aangekomen dan menigeen voorvoelde. Het is niet alleen het afkappen van de opgaande lijn, het is ook opnieuw onzekerheid. Hoe lang gaat het duren?  Wat betekent het voor de kerstperiode. Wat betekent het voor het volgend seizoen? Blijft de overheid wel (in deze mate) steunen. Terechte vragen, en ik zou willen dat ik het antwoord zou hebben.

Zoals onze Commissaris van de Koning het zegt in zijn laatste videoboodschap.
“Als provincie willen we helpen waar we kunnen om de pijn van de crisis te verzachten. Dat doen we in het besef dat niet alle gevolgen van de crisis gecompenseerd kunnen worden. Maar we doen wat we kunnen”. 

Tekst gaat verder onder video.

Zo hebben we onze regeling voor de Gastvrijheidssector verlengd tot 1 december en iets verruimd. Binnenkort voeren we onze tweede impactanalyse uit, waarbij we hopen een beetje een beeld te krijgen hoe ondernemers in de gastvrijheidssector nu tegen de komende periode aankijken. Mede op basis daarvan kunnen lobbyen en input leveren voor de landelijke maatregelen.

Maar – eerlijk gezegd – het voelt allemaal een beetje als lapwerk. We doen wat we kunnen – maar  we kunnen niet zoveel. We willen graag verder kijken, maar we zien de toekomst niet. En toch..die toekomst is er. Maar – om het maar eens in scheepstermen te zeggen – om de kracht van het anker te voelen moeten we de storm trotseren. 

Opnieuw moet Flevoland zijn kracht laten zien, de kracht van samen, de kracht van ondernemers, inwoners en overheid. Want we hebben geleerd dat we veel te bieden hebben. En we hebben geleerd dat we veel te vertellen hebben. Daarom ben ik blij dat we er toch voor gekozen hebben om aan de buitenwereld te laten zien wat Flevoland allemaal te bieden heeft. We hebben extra financiële middelen gevraagd – en gekregen – om de campagnes voor Flevoland te intensiveren. Niet om mensen te vragen om nu te komen, maar wel om ervoor te zorgen dat als we straks weer binnen Nederland mogen reizen en als we weer vakantieplannen maken, dat Flevoland dan “top of mind” is. Dat als al die andere Nederlanders denken, waar kan ik naar toe, het antwoord boven komt drijven: Naar Flevoland. Daar is ruimte. Daar is prachtige natuur. Daar worden eeuwenoude tradities verbonden met nieuw gebouwde steden. Daar is meer aantrekkelijke watersport te vinden dan in vele andere gebieden . Kortom Flevoland is een parel. Een stralende parel die we met zijn allen druk aan het oppoetsen zijn.

Alleen….die weerschijn moet wel weer gezien moeten worden, en dat kan nu nog niet. Er hangen teveel wolken voor onze zon. En die moeten we eerst met zijn allen verjagen. Door binnen te blijven. Door ons aan maatregelen te houden, hoe zwaar dat ook is. En door plannen te maken en door te bedenken hoe we – ook al blijven er straks beperkingen – kunnen overleven en kunnen ‘shinen’.

Want als we die Flevolandse zon weer kunnen laten stralen, dan komen die bezoekers weer, ook al wacht de consument nu nog af. Dat is prima. Nu kan er ook niets. Maar als straks die Nederlander wel weer de vakantie in eigen land gaat plannen, of die Duitser, of die Belg die graag dichtbij en toch bijzonder op vakantie wil, dan gaan wij er voor zorgen dat we er klaar voor zijn. En dan doen ook wij als overheden wat we kunnen.

In die tussentijd wens ik u vooral gezondheid, creativiteit en uithoudingsvermogen toe. En we houden elkaar vast in deze storm. Samen voor anker.

Jop Fackeldey