Bij de aanschaf van een elektrisch apparaat aanvaard je – althans volgens de begeleidende documenten – een grote verantwoordelijkheid. Uitvoerig wordt stilgestaan bij het noodzakelijke onderhoud en de daartoe benodigde middelen. Al bij het lezen besluit je je aan die verantwoordelijkheid te onttrekken. Als je alle voorschriften zou volgen (van de wasmachine, droogtrommel, oven, stofzuiger, radio, tandenborstel, scheerapparaat, enz.) heb je geen tijd meer voor het gebruik van die toestellen en apparaten. Even zo gelijktijdig heb je een latent schuldgevoel en weet je dat dat toekomstige mankementen jou te verwijten zijn, zeker niet de leverancier!

De vakantie biedt tijd voor ontspanning en het inhalen van vergeten of onderdrukte ‘verplichtingen’. Zo tref ik mezelf dan aan op het terras, een vlonder, voor een stacaravan in Nieuwpoort. Ik heb besloten mijn scheerapparaat eens grondig te reinigen. Ah, een van de scheerkoppen valt. Inderdaad precies tussen de spijlen van de vlonder. Ik probeer het ding op te vijzelen, maar dat lukt niet.

Drie weken later ben ik in de prachtige winkel van BCC in het centrum van Lelystad. Ik heb een nieuw scheerapparaat op het oog. Het kost 160 euro. Dat is een flink bedrag, maar het gaat wel om een apparaat dat ik dagelijks gebruik. Ik kan de verleiding niet weerstaan en kijk ook even via het internet. Juist, daar kost het 140 euro. Nu sta ik in tweestrijd: loop ik nu weg en koop ik het online, dan heb ik BCC gebruikt als showroom. Koop ik het nu hier, dan ben ik ‘een dief van mijn eigen portemonnee’, zoals de uitdrukking zo treffend weergeeft.

Ik besluit de verkoper, die al is komen vragen waarmee hij me van dienst kan zijn, medeplichtig te maken. ‘Dit apparaat zou ik graag bij u kopen, maar via internet…”. Hij kijkt me trouwhartig aan en zegt: ‘Ik zal kijken wat ik voor u kan doen, maar u begrijpt dat deze winkel en onze salarissen ook betaald moeten worden’. Ik begrijp het als geen ander.

Vervolgens gaat hij in conclaaf met een computer en zegt na enig zoekwerk: ‘Ik kan ‘m u aanbieden voor 150 euro.” Ik ga akkoord; we moeten immers zuinig zijn op de belangrijke dragers van ons stadscentrum.

Verbaasd ben ik over de grote doos die ik meekrijg. Die past nauwelijks inde plastic draagtas! Thuisgekomen open ik het pakket en constateer dat het scheerapparaat vele toebehoren kent, waaronder een oplaadhouder en een soort schoonmaakbadvoorziening.  En elk van die toebehorens heeft weer een eigen gebruiksaanwijzing en onderhoudsvoorschrift. Ik begrijp er niet veel van, voel me direct weer verantwoordelijk en dus ‘schuldig’, maar heb een troost: met vragen kan ik naar de winkel. Ik hoef niet te bellen met een onzichtbare leverancier die ik stellig alleen kan bereiken via een ingewikkeld doorschakelschema, waarin ik verdwaal.

Dat tientje meer is goed besteed.

 

Andries Greiner

Voorzitter Bedrijfskring Lelystad