Toen ik directeur van een uitgeverij/opleidingsinstituut was, werd ik eens op een zondagmiddag door een van de magazijnmedewerkers gebeld. “Het bedrijf staat in brand!” riep hij. Zonder verdere toelichting hing hij op. Ik sprong in de auto en racete naar het bedrijf. De eerste aanblik was geruststellend: ik zag geen vlammen, alleen rook. Maar toen ik dichterbij kwam, werd mij duidelijk dat het bedrijf letterlijk was uitgebrand. Na enige tijd gaf de brandweer het pand vrij. Bij het betreden kwam ik terecht in een zwarte modderpoel; vrijwel niets was gespaard gebleven. Mij werd uitgelegd dat het om een smeulbrand ging. Die gaat niet gepaard met vlammen, maar alleen met rook en is feitelijk nog vernietigender dan een uitslaande brand, want die wordt sneller ontdekt.

Het is al enkele decennia geleden, maar de herinnering duikt in deze tijd geregeld bij me op.

De daaropvolgende weken en maanden waren gevuld met ‘redden wat er te redden valt’, tijdelijke huisvesting zoeken, klanten zo veel mogelijk gerust stellen, moeizame gesprekken met de verzekeringsmaatschappij voeren en medewerkers motiveren. Het was een drukke periode, maar van volstrekte eenzaamheid; je stond er als ondernemer alleen voor. Er waren toen geen ‘hulptroepen’ in de zin van adviseurs of coaches.

De herinnering duikt op door de associatie met de coronacrisis, die het bedrijfsleven nu moet doormaken. Ook nu zien bedrijven door een externe oorzaak – een smeulbrand – hun omzet in elkaar zakken.

De associatie gaat (gelukkig) manco. De overheid heeft haar verantwoordelijkheid genomen en nu is er MKBDoorgaan, een organisatie, vergelijk het met een huisarts, die ondernemers met een probleem kosteloos verder helpt. Je hoeft nu niet alleen ervoor te staan. Samen met voorzitter Jacco Vonhof mag ik bestuurslid van MKBD zijn. Je begrijpt wel waar mijn motivatie ervoor vandaan komt; ik gun niemand zo’n periode van eenzaamheid. Kijk op www.mkbdoorgaan.nl